Bedankt juf Saskia!
Beste ouders,
Vandaag heeft juf Saskia de pensioengerechtigde leeftijd van 67 jaar bereikt. Dit betekent dat zij officieel met pensioen mag en nooit meer hoeft te werken. Gelukkig voor ons neemt zij niet direct afscheid, maar sluit zij op woensdag 15 juli het schooljaar nog samen met ons af.
Zoals de An Noer-traditie voorschrijft, ontvangt ook juf Saskia een gedicht. Maar hoe vat je in een paar zinnen samen wat iemand in al die jaren voor een school heeft betekend? Toch hebben we een poging gedaan om woorden te geven aan onze waardering voor haar inzet, betrokkenheid, liefde voor de kinderen en haar bijdrage aan de groei van onze school.
Beste 'Sas', van harte gefeliciteerd met deze bijzondere mijlpaal! Wij wensen je een mooie afsluiting van je loopbaan en een pensioen dat gevuld mag zijn met gezondheid, geluk en mooie momenten
Lieve Saskia,
Vierentwintig jaar op An Noer, zo staat het ergens genoteerd,
maar eerlijk is eerlijk… dat is licht gereduceerd.
Die jaren die staan gewoon maar beschreven,
maar wij weten allebei: jij hebt hier een leven gegeven.
Je begon ooit in groep 3, tussen letters en eerste zinnen,
waar kinderen nog struikelen en jij ze leerde beginnen.
Daar stond jij, rustig, scherp en met gevoel,
je zag wat een kind nodig had en handelde met een doel.
Wij hebben jarenlang in het MT schouder aan schouder gestaan,
waar verwachtingen groeiden en spanningen soms bleven bestaan.
De hete vuren konden ons soms om de oren slaan.
Maar we zijn de beproevingen nooit uit de weg gegaan.
Niet alles was eenvoudig, dat weten wij maar al te goed,
maar jij week nooit een stap terug, hoe zwaar het soms ook moest.
Gedragen door vertrouwen en de kracht om door te gaan,
koos jij nooit voor gemak: Jij bleef rechtop staan.
En elke keer weer bracht jij rust in de storm,
Je handelde eerlijk en oprecht, niet voor de vorm
Die kracht, dat is niet zomaar ontstaan,
dat groeit alleen als iemand écht blijft staan.
En daar was groep 8, de jaren van loslaten en gaan,
met het schoolkamp waar nachten altijd net iets te lang doorgaan.
Jij die nog even checkte of iedereen rustig lag,
terwijl je allang wist: dit hoort ook bij die laatste dag
Zelfs toen je been je even liet vallen,
en anderen al twijfelden of het ooit nog zou gaan.
Stond jij daar, maanden later, weer stevig en in vorm,
alsof je wilde zeggen: ik ben er nog en ik ga ervoor!
Een werkdag van acht tot vijf?
Dat concept heb jij volgens mij nooit echt begrepen.
Avonden, weekenden, vakanties; Saskia liep gewoon door,
als de school iets nodig had, stond jij er al voor
Jij bent niet alleen een collega in functie of rol,
maar als iemand op wie we kunnen bouwen, volledig en zonder tol.
Jij luistert. Niet half, niet vluchtig, maar echt.
Met aandacht en met woorden, integer en oprecht.
Je bent snel en veerkrachtig, je schakelt zonder gedoe,
je ziet meteen wat nodig is en handelt ernaartoe.
Kordaat, zeggen ze dan en dat meen ik ook echt,
maar altijd met een hart dat klopt en dat maakt het juist sterk.
En laten we eerlijk zijn, het schoolpredicaat “Excellent”,
Dat was jij al, vanaf het moment dat men jou kent.
Niet als titel op papier of iets wat je moet bewijzen,
maar in alles wat je deed, zonder woorden, zonder prijzen.
Puzzels van 1000 stukjes, daar kan jij helemaal in verdwijnen,
stukje voor stukje, net als het uitzetten van lijnen.
Misschien is dat wel wie jij bent, als je het zo bekijkt,
iemand die het geheel ziet en precies weet wat ontbreekt.
Nu met pensioen, een ander ritme, een andere tijd,
In de camper met Sjon Europa door. Helemaal vrij.
Nieuwe plekken, nieuwe verhalen, zonder klok die je roept,
maar eindelijk ruimte voor alles wat jij zelf nog zoekt.
En toch Sas,
Hoe ver je ook rijdt, hoe anders je dagen ook zullen zijn,
jij blijft hier voelbaar in groot en klein.
In hoe wij werken, in hoe wij staan,
en ja… zelfs in die zin die altijd zal blijven bestaan:
“Zo doen we het op An Noer.”
We laten je gaan, maar wat jij achterlaat, dat blijft,
want jij bent een stukje van onze school…
Vandaag nemen we daarom geen afscheid zoals dat hoort,
want wat jij hier hebt gegeven, dat leeft gewoon voort.
Dank je wel, lieve Sas!
Ik zal je erg gaan missen.